Lief lijf

Te lang, te dik te dun te klein te kort te oud te stijf te lelijk te bol te plat te wit te slap te…..

Zullen we er gewoon mee stoppen?

Acuut kappen met die onzin. Waanzin wat we ons zelf wijsmaken over ons lijf.

Altijd een kritische beoordeling. Een vergelijking met asociale media gefotoshopte bullshit. Keiharde veroordelingen. En dan, balen. Denken dat we tekort schieten omdat het lijf niet zou voldoen aan de eisen die we zelf creëren.

Eisen hoe ons lijf er eigenlijk hoort uit te zien. Omdat we nou eenmaal denken te weten wat mooi is. Waarom zullen we ons zelf nog langer pijnigen en dingen denken die echt niets om het lijf hebben, wanneer we in de spiegel kijken. Laat staan dat de gedachten over je lijf iets met jou persoonlijk te maken zou hebben.

Gedachten als, lelijke rimpels, dikke pens kan niet eens kijken naar mijn achterste zo groot is die,  ik zie er niet uit, helpen niet om zelfverzekerd rond te lopen. En wachten tot je tien kilo lichter of glad getrokken bent door een facelift is niet de garantie op een liefdevolle relatie met je lijf.

Ik zelf ben jaren “te plat” geweest om aarzelend mij probleem op te lossen met twee hele grote pluspunten. Tenminste dat dacht ik. Het bleken al snel punten van ellende en langdurige ziekte. Daar was niks plus of positiefs aan. Ook heeft het mijn andere punten zoals “te lang” niet kunnen verhelpen en is mijn eigenwaarde daardoor geen enkel moment gestegen. Sommige dingen zijn nou eenmaal zo.

Ik ben de waarde van mijn lijf pas gaan beseffen toen ik al het streven naar  idealen zoals een mooie bos hout voor de deur, een weelderige haarbos en een strak lijf  plots moest laten varen.

Per direct moest mijn lijf omschakelen van oppervlakkig en mooi aanwezig zijn, naar overleven of dood gaan.

Ziek zijn, echt ziek zijn, is zwaar klote. Maar dat ik geen liefde voor mijzelf bleek te hebben deed mij pas echt de stuipen op het lijf jagen. Tot het moment dat ik ziek werd heb ik mijn lijf lopen afzeiken. Was ik harteloos. Meedogenloos deed ik mijn lijf continu geweld aan. Verbaal en fysiek. Verslaafd aan van alles en nog wat en dan nog verwachten dat ik mooi geconserveerd moest blijven omdat ik anders niet in het plaatje pas.

Hoe krom kan het zijn. En zo krom is het nog steeds.

Ik ben geen uitzondering, maar meer een regel. En deze onzin van negatieve gedachten over het lijf  meer dan zat. Net als jij toch zeker?. Want zeg eens eerlijk wat zeg jij over lijf als je kijkt in de spiegel? Heb je de ballen om wat je niet kan accepteren te veranderen en wat je niet veranderen kunt te accepteren? Heb je de wil om eindelijk je lijf en leden te helpen, lief te hebben en te waarderen als of het enige lijf is wat je hebt?

Hoe kan je goed voor je lijf zorgen, de moeite waard zijn om ook inderdaad echt moeite voor te doen, als je je lijf blijft afkeuren. En als je het lijf al niet goed kan keuren hoe is het dan met de “ik” die er in mag wonen?

 

Conclusie? Wanneer je echt beter voor jezelf wilt gaan zorgen, gezonder en relaxter wilt gaan leven zal je onvoorwaardelijke vriendschap met jezelf en je lijf moeten sluiten. Je zit vierentwintig uur zeven dagen per week met je zelf opgezadeld. Dat kan je het maar beter super fijn hebben met jezelf niet dan?

Van je lijf gaan houden kan je leren Ik vertel er alles over in mijn lezing op zaterdag 3 november.

Een stoel reserveren kan via