Hoe haal je het in je hoofd?


Ik visualiseer het pannendakje van mijn vriendje B=n altijd praktisch leeg met slechts een paar overactieve hersencelletjes daarin. Zeker op awkward momenten waarin hij verheerlijkt staat te snuffelen aan de behoefte van totaal vreemde soortgenoten.

Hoe haalt hij het in zijn hoofd. Gadverdamme!  Kom hier! Roep ik. En toch vraag ik me af wie beter af is. Zonder oordeel onderzoeken zonder heel veel bijgedachten over………

Hoe je iets in je hoofd haalt is best een “ding”.

Hoe haal ik het in mijn hoofd om, zo vind ik, een grote boodschap te delen bij het zien van snuffelende hond aan een hoop stront. Tja Hoe je iets in je hoofd haalt is nog tot daaraan toe. Dat is een logisch gevolg van iets zien gebeuren en de gedachten daarover.

Dat is HOE je iets in je hoofd haalt.

Maar WAT je in je hoofd haalt dat is pas echt belangrijk!

Welke gedachten komen en waarom.

Dus niet HOE wij iets in het hoofd halen, maar WAT wij in hoofd halen bepaalt het gevoel dat we krijgen. Wat voor gedachten kies je. En welk gevoel geven deze gedachten jou? In mijn geval bekruipt mij soms het gevoel van schaamte.

Ik schaam ik me soms een beetje voor het ongegeneerde gesnuffel van mijn harige vriend.

Toch kan ik ook echt jaloers zijn op mijn enthousiaste stuiterbal die naar alle waarschijnlijkheid zeer weinig in zijn hoofd haalt. Hij denkt, denk ik, niet zo veel.

Zijn behoefte is gewoon groter dan zijn schaamte. Letterlijk en figuurlijk.

Onderzoekend gesnuffel naar wie en wat voor shit zijn soortgenoot heeft achtergelaten haalt hij zonder oordeel allemaal uit die ene hoop zonder bijgedachten. Wie is het, waar komt hij vandaan, is hij gezond en wat heeft hij gegeten. Toch best knap.

Anders om is ook veel erger niet waar?

Als je schaamte altijd groter is dan je behoefte?

Dar zijn wij mensen dan weer heel goed in.

Je hebt de behoefte om iets te zeggen maar uit schaamte houd jij je mond.

Je hebt de behoefte iets uit te leggen maar door de schaamte denk je laat maar.

Je hebt de behoefte iets te geven maar de schaamte laat je twijfelen.

Je hebt de behoefte om iets te veranderen maar de schaamte laat je falen.

Je hebt de behoefte voor jezelf op te komen maar de schaamte wint.

Je hebt de behoefte om overnieuw te beginnen maar door de schaamte….

Mijn grote vriend Ben is dus helemaal zo gek nog niet!

De schaamte wordt gevoed door gedachten. Over wat jij jouw innerlijke stem of ego jou wijsmaakt.

Je kunt, als je van alles in je hoofd blijft halen, helemaal niet stil staan bij wat is. Wat de echte behoefte is zonder bijgedachten.

Je kunt je hart niet volgen als je alleen maar in je hoofd zit.

Natuurlijk ben ik blij dat wij meer hersencellen hebben dan onze huisgenoten op vier poten, maar zo lang we ons verstand niet gebruiken om zonder schaamte onze behoefte te vervullen weet ik niet wie er nou echt beter af is. Mits het uiteraard geen behoefte van iemand anders is en wij er niet aan hoeven te snuffelen.

<3

Plaats een reactie