Door schade en schande wordt men wijs.

Door schade en schande word je wijs!

HOE DAN??????

Van deze uitspraak krijg ik altijd een beetje de kriebels.

,Ik zou dan denk ik liever dom worden en blijven door een berg geluk dan wijs door schade en schande.

Ik kan mijn hersens uren kraken over deze uitspraak.

Oké, schade lopen we allemaal op in het leven maar of je daar automatisch echt wijzer van wordt? Want als je het goed beschouwd kan niemand jouw schade aanrichten tenminste niet zonder jouw toestemming.

Hij of zij heeft mijn gevoelens beschadigd. Is dat wel zo? Kan dat zomaar waar zijn? Als ik zou roepen he stomme trut en jij kijkt om? Ga jij er dan niet zelf vanuit dat je een stomme trut bent? Hopelijk weet jij je nog op tijd te beseffen dat het niet over jou kan gaan omdat je zelf dondersgoed weet dat je geen stomme trut bent.

Wie is dan in dit voorbeeld de stomme trut? Ik. Ik zou volkomen voor lul staan als ik stomme trut roep en niemand reageert. Dan breng ik mij zelf schade toe. Stommer trut roepen is sowieso niet handig en word je echt niet gelukkiger of wijzer van.

Want hoe zit dat inderdaad met de schade die je zelf aanricht? Is dat niet veel kwalijker en valt daar niet veel meer te leren? Doet de pijn die jij zelf aanricht eigenlijk niet veel meer pijn dan de schade die andere in jouw ogen proberen aan te richten. Verdoezel je pijn en het besef dat de oorsprong bij jezelf ligt met daadwerkelijk een grote bek. Of bedek je de schade met talloze excuses en leg je de verantwoordelijkheid met een strak wijzende vinger mat wat graag bij iemand anders?

En ligt moeilijkheidsgraad niet in de periode dat je nog helemaal niet wijs kon zijn omdat je nog klein en onbevangen was. Dat je nog niet kon filteren of het schadelijk was wat je overkwam of niet. Dat je onschuldig en blanco alles moet gaan ontdekken in de wereld. In de periode dat je nog helemaal geen excuses kon maken dat je nog niet eens wist wat dat was.  

Welk beeld zag jij het eerst als kind. Wat hoorde jij om je heen wat voelde je aan?

Was het allemaal piece en vree of zat je zonder dat jij daar als kind überhaupt iets aan kon doen in een situatie waar men nu schade en schande over zou spreken? Hoe kan je weten als kind wat schade is? En schande…………….

Schandalig eigenlijk he dat je de schade en schande waar je als kind aan bloot bent gesteld tot op de dag van vandaag nog vaak verantwoordelijk is voor de oorzaken van nieuwe schade en schande. Is het niet logisch dat je wijst puur omdat je nu nog net als die kleine gewoon moet overleven?

Ben je niet net als de schade die je hebt op gelopen even kwetsbaar als degene die het aanricht?

Best erg dat men roep door schade en schande word je wijzer terwijl naar ik durf te beweren 98% procent van de mensen echt niet gelijk snapt hoe je dat dan doet, dat wijzer worden.

Ik denk dat we allemaal schade oplopen inderdaad en dat er in ieders leven wel iets van schande afspeelt. Als je keihard ontkent dat in jouw leven nooit iets pijnlijks of beschamend is voorgekomen moet je jezelf afvragen of je wel daadwerkelijk leeft.

Natuurlijk praten we liever niet over onze schande, weg stoppen, er bovenop gaan zitten en keihard ontkennen dat het bestaat om te overleven is wat we doen.

Hoe moet je er dan in vredesnaam iets van leren? Lijkt het niet wijzer om gewoon te binnen om te erkennen dat het bestaat?

Moet het niet zo zijn dat het eigenlijk helemaal niet schandalig als je je een keer te schande hebt gemaakt, maar is het pas echt schandelijk als je er niet mee ophoudt?

Toegeven is een begin. Want schade als gevolg van gebrek aan inzicht is geen schande. Onze trots en ijdelheid kan dat wel zijn. Hoeveel schade en schande je ook hebt gemaakt of gekend Het ligt altijd in je macht om je reputatie te herstellen.

Dus denk altijd heel goed na voordat je bijvoorbeeld stomme trut roept! 🙂

Plaats een reactie