Borstkanker moe

Durf je dat eerlijk te zeggen?

Borstkanker hier, roze strikje daar, zij heeft het en haar dochter nu ook. Een op de acht krijgt het , nee wacht even een op de zeven is het nu. Bestralen, chemo’s, hormonentherapie. MOE. Moe worden we ervan. En nou staat oktober voor de deur. Oktober de maand van de bierfeesten maar ook van de borstkanker.

Pink Ribbon is op zoek naar een andere manier van geld en aandacht werving want Nederland is een borstkanker moe hoorde ik op de radio. We willen er met zijn allen geen hele maand meer aan spenderen. Ik moest best even slikken toen ik dat hoorde, want het voelt als een soort afwijzing maar toch vind ik het geen verkeerd idee. Want als borstkankerervaringsdeskundige voelde ik mij altijd al een beetje opgelaten. We hebben veel meer kankersoorten dan maanden in een jaar helaas. Kanker heeft sowieso de hart en vaatziekten al ingehaald. Ik wil niemand kwetsen maar het hebben van kanker is niet meer bijzonder, zo lijkt het.

Waar moet dit naar toe denk ik vaak bij mijzelf als ik mijn kuiken voorbij zie schuiven. 16 jaar en nu al niet meer volkomen onbevangen door het leven. Ook al benoemt ze het nooit, maar ik weet dat zij beseft dat gezond zijn helemaal niet vanzelfsprekend is.

Gelukkig is het inmiddels wel totaal geïntegreerd en helemaal niet gek meer hier in huize Timmer. Kan ik gewoon in mijn blote kont door het huis hupsen en roepen “he gooi mijn tiet is op” Maar ook hier zijn we weleens borstkanker moe. Juist nu ik de mazzel heb dat het achter mij ligt en ik weer vooruit kan kijken bekruipt mij steeds een gevoel, een drang, die ik niet langer kan onderdrukken. Vooral niet als ik mijn eigen vogel bezig zie. Dan wil ik wil een vuist maken. Knokken.  Vechten tegen alle kutkanker in de wereld. Dan heb ik meer dan ooit de drive om het allemaal anders te gaan doen.

Ik wil niet “mijn verleden” onze  en al helemaal niet haar toekomst laten regeren.

Dat ze mij heeft zien strijden om beter te worden was leerzaam voor ons allemaal, maar dat ik het daadwerkelijk beter ben gaan doen, is nog veel waardevoller! Dat is wel mijn grootste uitdaging geweest. Wat en hoe kan ik verbeteren nu ik beter ben. Hoe kan ik zorgen. Zorgen dat ik het goed doe in plaats van zorgen maken?

Wat geef ik haar mee. Wat geven wij onze kinderen mee? Hoe kunnen wij hen behoeden voor deze kankerepidemie? Leer ik haar dat wij slachtoffer zijn van onze verziekte maatschappij? Dat wij er niets aan kunnen doen dat wij ziek gemaakt worden? Projecteer ik slappe excuses om maar niet te hoeven veranderen? Want tja het is nou eenmaal zo? Of laat ik haar zien dat het mag om er helemaal klaar mee te zijn. Dat het oké is moe te zijn van alle ellende. Moe. Heel wat anders dan moedeloos.

Ik leer haar “ballen” kweken. Laat ik zien wat je allemaal zelf kan doen zodat de hoop en moed niet verloren gaat.  Laat ik haar weten dat je te allen tijde het heft weer in eigenhand kan nemen. Laat ik haar zien hoe je op je eigen gezonde verstand mag vertrouwen, goed voor jezelf en je lijf kan zorgen en bovenal van jezelf te houden. Door radicaal een ander voorbeeld te zijn voor ons kroost kunnen wij met zijn allen kanker voor de volgende generatie een uitzondering kunnen laten zijn.

Of ze luistert als ik iets zeg, dat vraag ik me af. Dat ze mijn gedrag kopieert dat weet ik zeker!

<3

Take care

Herma